شما اینجا هستید: خانه / سیاه مشق های یک دیوانه / دنیای این روزهای من
دنیای این روزهای من

دنیای این روزهای من

alone

 باور کن این روزها سعی نمی کنم چیزی را فراموش کنم، اصلا سعی نمی کنم فکر کنم به چیزی، فقط گاهی که هجوم میارن به ذهنم، سعی می کنم ندیده بگیرمشان، انکارشان کنم، نهی کنم، خیلی با خودم کلنجار میروم که من آدمی هستم که گاهی می تواند اشتباه کند، گاهی می کند قدمش را اشتباهی بردارد، حتی انتخابهایش اشتباه باشند، باز به خودم نهیب میزنم که اشتباهی نبوده است، شاید لازم بوده که این چنین شود… میدانی فکرهای هستند که رسوب می کنند در روزمرگی، می ماند، برای همیشه تا ابد و گاهی که تلنگری میخورد به آنها می آیند بالا و هی از صبح تا شب با آنها درگیر می شوی و اصلا نمیتوانی جوابی به آنها بدهی، و باز آنها قهر می کنند و میروند همان ته و باز رسوب می کند این رسوبها گاهی خیلی سنگین می شوند و ماندگار آنقدر که جز اصلی روزمرگیت می شود و عادت می کنی به آنها به سنگینی اشان، حضورشان، به بودنشان و اگر نباشد دلت تنگ میشود برای آنها.. و میدانی که چقدر سخت است این دلتنگی های بی نشان و بی بهانه این روزها…

درباره محمد

عاشق فناوری ام و طراحی سایت میکنم، از بدقولی بیزارم و خوش قلب و ساده هستم ، همه چیز رو واسه همه میخوام و حسود نیستم ، از آدمهای تازه به دوران رسیده و نمک نشناس متنفرم ! تنهایی رو ترجیح میدم به اینکه با کسایی باشم که سوهان روحم هستند ، برای خودم زندگی میکنم و حرف مردم به هیچ عنوان برام مهم نیست ، راحت نه میگم و تعارفی نیستم ! مسافرت و عکاسی و شب نشینی رو دوست دارم ...

3 دیدگاه ها

  1. سخت است که باشی و نادیده انگارمت
    سخت است….

  2. مهم این نیست که گاهی اشتباهی کنی
    بدیش اینه که اشتباه عاذت روزمرگیهات بشه

ارسال پاسخ به مطلب

Your email address will not be published.فیلدهای ستاره دار الزامی می باشد *

*

رفتن به بالای صفحه